Lífið gengur sinn gang, komið framí nóvember og veturinn víðsfjarri. Vatnsstaðan að batna í landinu með hverjum rigningardeginum sem líður. Hestamenn verða auðvitað að fylgjast með hrossum sínum í svona tíðarfari, því bleytan leikur þau oft verr en kaldir og þurrir frostdagar.

Það er að frétta af Sleipnishöllinni að Ólafur Sigfússon er búinn að grafa fyrir sökklunum. Það var rúmur meter niður á hraunið sem rann ofan úr fjöllunum allt til sjávar fyrir einum átta  þúsund árum. Eitthvert mesta hraun sem runnið hefur í einu gosi á jörðinni.  Hann var í sex klukkustundir að þessu hann Ólafur og hefur skilað gjöf sinni til Sleipnis með sóma.

Nú sitja trésmiðir og skoða útboðið um sökklana, þeir munu keppast við að bjóða sem lægst, margir hafa fengið gögnin send.

Nú er framundan vika vináttu og félagshyggju í Sleipni það er komið að því að félagsmönnum og öðrum velunnurum Sleipnis verður gefinn kostur á að kaupa hlutdeildarskírteini og skrá sig í sjálfboðavinnu. Það verður haft samband við félagsmenn hvern og einn. Margt fólk ekki í Sleipni og ekki hestamenn en samt hestamenn eins og flestir Íslendingar eru hafa haft sam­band og vilja kaupa hlut, gefa eða vinna sjálfboðavinnu. Þess vegna verður hægt að koma í Landsbankann hér á Selfossi og skrifa undir yfir­lýsingu þar, eða í bókakaffið hjá Bjarna Harðarsyni en þar koma margir við enda jóla­bókaflóðið að hellast yfir þjóðina. Ég minntist á gjafa­hornið eða hina gullnu súlu í síðustu grein sem verður komið upp í reiðhöllinni, til að minnast hestamanna eða gæðinga þeirra sem áttu sér engan líka nema kannski hinn gammvakra  Sleipni sem fór loft og lög, undir hinum eineygða Óðni. Þessi vettvangur er kjörinn til minningar eða afmælisgjafa um mann eða hest á tímamótum.

Við höldum ótrauð áfram, Sleipniskonur og menn, nú er holan komin og styttist í að, „dagsins glymji hamarshögg.“

VIÐ BYGGJUM REIЭHÖLL SAMAN.

Guðni Ágústsson.